“Kaç mevsim kırlara çıkıp
Çiçekler topladık mezarlar için.
Belki ürküttük tarla kuşlarını,
Belki kurdu kuşu ürküttük.
Ama aşkı ürkütmedik hiç…
Hâlâ koynumda resmi…”
Giderken ardında şiir bırakan insanlar, aslında hiç gitmez.
Dün Ahmet Telli’yi uğurladık.
Bir şair gitti.
Ama sadece bir şair gitmedi.
Bir ses eksildi.
Bir yürek sustu.
Bir kelime biraz daha yalnız kaldı.
Ahmet Telli’yle ilk tanıştığımda gazetecilik mesleğinin daha başlarındaydım.
Sonra yıllar geçti.
Meslek hayatımın ilerleyen dönemlerinde onunla bir söyleşi yapma şansı yakaladım.
Ardından birçok kez aynı ortamda bulunma, sohbetlerini dinleme ve şiirlerini kendi sesinden dinleme fırsatı buldum.
Her karşılaşmada aynı duyguyla ayrıldım.
Gözlerinin derinliklerinde ince bir hüzün vardı…
Sesinde insanı saran bir dinginlik…
Kelimelerinde ise hayata, insana ve aşka duyduğu büyük saygı…
Bir gün kendisine, “Bu kadar güzel şiir yazmanın sırrı nedir?” diye sormuştum.
Bugün o anın bütün cümlelerini hatırlamıyorum.
Ama bana hissettirdiği şeyi hiç unutmadım.
İyi şiir, önce güzel bir yürekte doğuyordu.
Ahmet Telli’nin şiirleri bu yüzden bu kadar çok insana dokundu.
Çünkü dizelerinde gösteriş yoktu.
Hayat vardı.
Sevda vardı.
Yalnızlık vardı.
İnsan vardı.
Bir memleket vardı.
Ve her satırında vicdan vardı.
Bugün bir şairi uğurluyoruz.
Aslında bir dönemi uğurluyoruz.
Artık şairlerin daha az konuşulduğu…
Şiirin gürültüye yenildiği…
Kelimelerin hızla tüketildiği bir çağda yaşıyoruz.
Oysa şiir acele etmez.
İnsanı kendisiyle baş başa bırakır.
Bir yaraya dokunur.
Bir hatırayı uyandırır.
Belki de bu yüzden Ahmet Telli sadece şiir yazmadı.
Hayatımıza iz bıraktı.
Bir şairin vedası, kelimeleri bile sessiz bırakır.
Ama iyi şairlerin bir ayrıcalığı vardır.
Toprağa gömülürler.
Kelimelere değil.
Bu pazar…
Hayatın telaşına kısa bir ara verin.
Bir şiir kitabının kapağını açın.
Bir dizede durun.
Çünkü bazı vedalar, ancak şiirle tamamlanır.
Hoşça kal Ahmet Telli…
Sen gittin.
Ama inanıyorum ki bir yerlerde yine bir genç, senin bir şiirinle âşık olacak.
Bir başkası, en zor gününde senin bir dizene tutunacak.
İşte gerçek ölümsüzlük de budur.
İyi ki bu dünyadan geçtin Ahmet Telli…
