Türkiye’de kitleleri temsil etme iştahı ile kitle yönetebilme kabiliyeti arasındaki uçurum, belki de en pahalı krizlerimizin ana kaynağı. Bir kartvizit bastırıp mikrofonu eline alan herkesin kendini kanaat önderi, üç beş yüz kişiyi bir salona toplayabilen her yöneticinin de kendini kitlelerin lideri sandığı tuhaf bir yanılsama çağındayız. Oysa kalabalıkların önüne çıkmaya can atan pek çok aktörün, o kalabalığın ruhunu, psikolojisini ve beklentisini yönetmek konusunda en ufak bir fikri dahi yok. Sonuç? Görkemli bütçelerle finanse edilen içi boş konuşmalar, basit bir krizde dağılan yapılar ve “Biz nerede hata yaptık?” şaşkınlığıyla baş başa kalan bir lidersizlik tablosu.
Yirmi yılı aşkın süredir medyanın ve siyasal iletişimin mutfağında duran biri olarak çok net gördüğüm bir gerçek var: Memleketin siyaset ve sivil toplum arenasında eksik olan şey vaatler, projeler ya da yüksek bütçeler değil; sözü stratejiye, temsil kabiliyetini ise güvene dönüştürebilen nitelikli bir akıl.
Gürültüyü güç, alkışı ise sadakat sananların günün sonunda karşılaştığı şey kaçınılmaz bir iletişim faciası oluyor.
Peki, kim sahiden bir kitleyi temsil ediyor, kim sadece kendi ajandasının maskesini takıyor?
Kimin arkasında akıl ve samimiyet var, kim etrafındaki “her şey harika, siz harikasınız efendim” korosunun esiri olmuş durumda?
İşte tam da bu yüzden buradayız.
Bu satırlarda ne birilerinin amigoluğuna soyunacağız ne de tribünlere oynamak için körü körüne bir muhalefet dili kuracağız.
Siyasetçinin, başkanın, STK temsilcisinin atması gereken adımı, kurması gereken dili, yönetmesi gereken kriz hamlesini ve kürsüdeki duruşunu masaya yatıracağız. Hem camianın tam kalbinden hem de en rasyonel mesafeden bir ayna tutacağız.
Bundan böyle her çarşamba kürsüde temsilin hakkını vermek ve sahnenin arkasındaki gerçeği görmek isteyenlerle Dijitalde Bugün’de buluşuyoruz.
