Dün bir cenazedeydim.
Bir insanı daha uğurladık bu dünyadan.
Ama benim için sıradan bir cenaze değildi.
Çünkü dün, hayatımın bir dönemine dokunmuş, bana yol göstermiş, varlığıyla güven vermiş bir insanı uğurladım.
Yusuf amcayı…Yusuf Tuncil’i.
Uzun süredir hastalıkla mücadele ediyordu.
Sonunda kalbi daha fazla dayanamadı.
Ve geriye bir ömürlük hatıra bırakarak aramızdan ayrıldı.
Ölümün yaşı yok. Zamanı yok. Hazırlığı hiç yok.
İnsan biliyor bir gün herkesin gideceğini.
Ama bazı insanların gidişi başka dokunuyor.
Çünkü bazı insanlar yalnızca hayatımızdan geçmiyor.
Hayatımızda iz bırakıyor.
Yusuf amca da benim hayatımda iz bırakan insanlardan biriydi.
Vanlıydı.
Van toplumunun saygı duyduğu önemli kanaat önderlerinden biriydi.
Ömrünün büyük bölümünü sivil topluma, dayanışmaya, insanların bir araya gelmesine adadı.
İstanbul Van Federasyonu’nun kurucusuydu.
Anadolu Konfederasyonu’nun kurucu başkanlığını yaptı.
Birçok sivil toplum kuruluşunun kuruluşuna öncülük etti.
Yalnızca dernek ve STK kurmadı.
İnsanları bir araya getirdi.
Örgütlenmeyi öğretti.
Dayanışmanın önemini anlattı.
Birçok insan onun öncülüğünde sivil toplumla tanıştı.
Ama Yusuf amcayı anlatırken yalnızca bunları söylemek eksik kalır.
Çünkü onun asıl meselesi insandı.
İnsanların birbiriyle konuşabilmesi.
Birbirini dinleyebilmesi.
Birbirine tahammül edebilmesi.
Ve barış içinde yaşayabilmesi.
Bugün siyasetçilerin kürsülerden büyük büyük cümlelerle anlattığı barışı, kardeşliği, birlikte yaşamayı Yusuf amca yıllar önce anlatırdı.
Barışı savunmak için bir siyasi gündem beklemezdi.
Kardeşliği anlatmak için bir kürsüye ihtiyaç duymazdı.
Çünkü onun için barış bir slogan değildi.
Bir hayat biçimiydi.
Ayrışmanın değil, bir arada yaşamanın mümkün olduğuna inanırdı.
Benim Yusuf amcayla tanışıklığımın, dostluğumun yeri ise bambaşka.
2007-2008 yılları…
İstanbul Eyüpsultan’da Van Erciş Derneği’nin kuruluş süreci.
O yıllarda hemşehri derneklerinde kadınların varlığı bugünkü kadar bile görünür değildi.
İşte o dönemde Yusuf amca beni cesaretlendirdi.
Derneğin kurucuları arasında yer almamı teşvik etti.
Kuruluşunda görev aldığım ilk hemşehri derneği Van Erciş Derneği oldu.
Bunun benim için anlamı büyüktü.
Yusuf amca kadınların toplumsal hayatın her alanında bulunması gerektiğine inanırdı.
Sadece inanmakla kalmaz, bunun için çaba da gösterirdi.
Benim sivil toplumla ilk tanışmamda onun emeği vardı.
Bana güvendi. Cesaret verdi.
Yapabileceğime inandı.
Bazen insanın hayatında küçücük bir teşvik, kocaman bir kapı açar.
Belki o gün kendisi bunun farkında bile değildi.
Ama benim için öyleydi.
Yusuf amcayla çok sohbetlerimiz oldu.
Çok konuştuk. Çok tartıştık. Çok istişare ettik.
Bazen aynı düşündük. Bazen farklı.
Ama birbirimize duyduğumuz saygı ve sevgi hiç değişmedi.
Onunla sohbet ederken insan kendini rahat hissederdi.
Çünkü dinlemeyi bilirdi.
Fikrinize değer verirdi.
İnsana verdiği değeri sözlerinde değil, davranışlarında görürdünüz.
Benim hafızamda da hep öyle kalacak.
Geçtiğimiz günlerde hemşehri dernekçiliğini yazmıştım.
Vefayı… Emeği… Unutulan insanları…
Gücün, makamın ve paranın gölgesinde kalan değerleri…
Şimdi Yusuf amcanın ardından bir kez daha düşünüyorum.
Bir insanın topluma hizmet etmesi ne demek?
Bir derneğin tabelasını asmak mı?
Bir koltuğa oturmak mı?
Yoksa yıllar sonra bile birilerinin hayatında güzel bir hatıra olarak kalabilmek mi?
Bence cevap çok açık.
Yusuf amca geride yalnızca kuruluşuna öncülük ettiği dernekleri bırakmadı.
İnsanlar bıraktı. Dostlar bıraktı.
Kimine ağabey oldu.
Kimine amca.
Kimine arkadaş.
Kimine yol gösteren bir büyük.
Herkesin hayatında başka bir yeri vardı.
Benim hayatımda olduğu gibi…
Aslında insanın gerçek zenginliği de bu değil mi?
Giderken geride ne kadar mal bıraktığın değil.
Kaç insanın yüreğinde yer bıraktığın.
Dün Yusuf amcayı toprağa verdik.
Bir ömür sona erdi.
Bir ses sustu.
Bir sandalye boş kaldı.
Bir telefon artık çalmayacak.
Ve bir daha karşılaştığımızda o bildik sohbetlerimiz olmayacak.
İnsanın boğazına düğümlenen de bu zaten.
Ölümün kendisinden çok, geride bıraktığı eksiklik.
İnsan bazen hayatın telaşında sevdiklerini aramayı erteliyor.
Bir kahveyi… Bir ziyareti… Bir sohbeti…
Nasıl olsa görüşürüz diyoruz.
Nasıl olsa zaman var.
Oysa yok.
Hayat bazen bir vedaya bile fırsat vermiyor.
Sevgili Yusuf amcam…
Bugün senin ardından yazarken yalnızca bir kanaat önderini, bir sivil toplum insanını anlatmıyorum.
Hayatımda emeği olan bir büyüğümü uğurluyorum.
İnsan yaş aldıkça daha iyi anlıyor.
Hayatta asıl önemli olanın ne olduğunu.
Ne makam kalıyor.
Ne unvan.
Ne de uğruna ömür tükettiğimiz o bitmek bilmeyen telaşlar.
Geriye insan kalıyor.
İyilik kalıyor.
Vefa kalıyor.
Bir de hatırlayanların yüreğindeki yerimiz…
Dün seni uğurlarken içimden geçen tek şey şuydu:
İyi ki tanımışım.
İyi ki yollarımız kesişmiş.
İyi ki hayatımın bir döneminde sen de varmışsın.
Hakkım varsa sonuna kadar helal olsun.
Allah senden razı olsun.
Mekânın cennet olsun Yusuf amca.
Sen bu dünyadan göçtün.
Ama bizde bıraktığın güzel izler burada kalacak.
Ve ben seni hep iyilikle, saygıyla, minnetle hatırlayacağım.
